Οικισμοί

Όπως σε όλα τα Κυκλαδονήσια, έτσι και στη Μήλο, η ίδρυση οικισμών γινόταν με πολλή σοφία και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις κλιματολογικές, κοινωνικές και άλλες ισχύουσες συνθήκες.

Τα σημεία που κατοικήθηκαν κατά τους αρχαίους χρόνους στην πλειοψηφία τους δεν αποτελούν και σήμερα χώρους κατοικίας, γιατί έπαψαν να ανταποκρίνονται στις νεώτερες συνθήκες. Αντίθετα οι νεώτερες επιλογές οδήγησαν στη δημιουργία μεγάλων οικισμών στις κορυφές των λόφων, όπου υπήρχε μεγαλύτερη ασφάλεια από τους διερχόμενους πειρατές αλλά και καλύτερες κλιματολογικές συνθήκες. Εκεί διατηρούσαν κατοικίες και οι γεωργοί-κτηνοτρόφοι που υπήρχαν διάσπαρτοι σε όλο το νησί, αλλά σε περιόδους κρίσεων έπρεπε να προφυλαχθούν.

Εκτός από τη Ζεφυρία που υπήρξε πρωτεύουσα του νησιού πριν λίγες εκατοντάδες χρόνια, ήκμασαν τα «πάνω χωριά», δηλαδή οι οικισμοί πάνω στους λόφους του βόρειου τμήματος, η Πλάκα κάτω από το Κάστρο, και δίπλα της οι Πλάκες, η Τρυπητή και οι Τριοβάσαλοι. Με την πάροδο του χρόνου άρχισε και η κατοίκηση παραλιακών σημείων, με κυριότερο του Αδάμαντα πριν 180 περίπου χρόνια με την άφιξη Κρητών προσφύγων, και πιο πρόσφατα των Πολλωνίων και των παραθαλάσσιων παραδοσιακών και τουριστικών οικισμών.

Η αρχιτεκτονική ποικίλει και χαρακτηρίζεται κυρίως από τους σκοπούς που υπηρέτησε. Έτσι στην Πλάκα βρίσκουμε πανέμορφα σοκάκια κυκλαδίτικου τύπου, στον Αδάμαντα ευθείς δρόμους λόγω ύπαρξης σχεδίου πόλης από το 1835, στους παραλιακούς οικισμούς πολύχρωμα «σύρματα» ή τουριστικά καταλύματα κλπ.
Εκτός από τους περιγραφόμενους οικισμούς, υπάρχουν ακόμα περισσότερα μικρά οικιστικά σύνολα διάσπαρτα στο νησί, για τα οποία δεν γίνεται αναφορά αυτοτελώς.

Το σίγουρο είναι πως το νησί προσφέρει μια αρμονική συνύπαρξη κατοικίας και φύσης, καθώς ευτυχώς ακόμα δεν έχουν κατοικηθεί όλες οι γωνιές του, όπως συμβαίνει αλλού. Ιδιαίτερα το δυτικό κομμάτι του νησιού έχει δομηθεί ελάχιστα, με ελάχιστους μόνο οικισμούς, διατηρώντας έτσι την εικόνα του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, που θεωρείται εξαιρετικής ομορφιάς.


Villages

Like in all other island of the Cyclades area, the foundation of villages in Milos was a product of thorough thinking and has taken into consideration all the climatic, social and other circumstances. Most places that were inhabited in antiquity did not evolve into modern-day villages, as they failed to fulfill the needs of modern life. On the other hand, inhabitation choices after the Medieval years led to the foundation of greater villages on low mountains and hills, where the villagers could protect themselves from the pirates and could enjoy milder climatic conditions. Even the farmers and animal breeders that were scattered all around the island had houses in those villages so they could take refuge during a crisis. Apart from Zefyria village, that used to be the capital of the island a few hundred years ago, the villages located on the hills of the north part of the island, namely Plaka, Plakes, Tripiti and Triovasaloi, were the products of such a choice. In the last couple of centuries, the inhabitation of seaside locations started to take place, with Adamas village being founded by Cretan refugees in the 1830’s and, more recently, the inhabitation of Pollonia village and other traditional and tourist villages.
The architectural style varies throughout the island, depending on the purposes it had to serve. Thus, in Plaka village you will find the traditional Cycladic style (which mainly consists of houses with white walls and blue windows), while Adamas village has a less distinctive style, with a more modern Greek architecture. Also, in the many small traditional villages around the island, there are tiny houses, called ‘syrmata’, located just next to the sea, each painted with a special colour.What is for sure is that Milos island is not densely-built, like other islands, as its western part is mostly uninhabited, with just a couple of small villages.

 

 

« 1 από 2 »
Share

Facebook

Twitter

Google Plus

Vimeo